Mijn Triathlon ervaring: een persoonlijke overwinning!

Na mijn FIT programma van deze zomer besloot ik dat ik een nieuw doel nodig had om lekker te blijven trainen. Een triathlon leek mij de ultieme uitdaging om mijn uithoudingsvermogen te testen. Vorig jaar deed ik al de Zevenheuvelenloop van 15 km maar die duurde mij te lang. Dus ik besloot te kiezen voor een optie waar meer variatie in beweging zat: een achtste triatlon. Bam! 750 meter zwemmen, gevolgd door 20 km racefietsen en afsluitend met 5 km hardlopen. De Bosbaan Triathlon, in Amstelveen.

Dit kan ik wel aan… dacht ik…

Training
Ik begon superlekker in de zomer! Ik kocht een tweedehands racefietsje en ik ging in weekenden regelmatig een rondje fietsen, soms opgevolgd door een rondje hardlopen. Dit deed ik naast mijn Crossfit trainingen ca. 4 keer per week. Op mijn rustdag (woe) ging ik dan soms een paar baantjes trekken in het buitenzwembad. Heerlijk vond ik dit allemaal! Ik had hier echt plezier in! Ik maakte er sociale gelegenheden van door bijvoorbeeld met een vriendin te gaan fietsen en hardlopen. Zo redde ik het wel!


Omslag
Maar iets ging mis. Misschien hebben jullie in mijn vorige blog gelezen dat ik een omslag meemaakte en nauwelijks nog de sportschool bezocht? Door mijn dipje kwam er niks van fanatiek trainen terecht. Hooguit ging ik nu twee keer per week. Af en toe hardlopen met Loes, dat was wel fijn! Maar ik was mijn flow kwijt om elke ochtend lekker bezig te zijn. De kwaliteit in mijn voeding ging achteruit. Viscieuze circel effect. Ik vertelde mezelf dat het ok was. Neem de dag zoals deze komt, geniet van het leven. Ik hoef ook niet altijd topprestatie te leveren. Maar toch knaagde het. Elke dag een beetje.

Triathlon Apeldoorn
De eerste triathlon kwam eraan. Half bezweken door een griepje besloot ik toch mee te doen aan deze race op 10 september 2016. Een korte afstand gelukkig: 200 m zwemmen, 10 km fietsen en 2,5 km hardlopen. Appeltje eitje! Ik plande deze triathlon om te oefenen voor de Bosbaan Triathlon. Dat leek me wel zo verstandig. Dus, niks thuis blijven in bed. Ik pakte mijn spullen en met mijn racefietsje achterin mijn Toyotaatje reed ik zo een uur naar Apeldoorn toe. Alleen. Geen supporters. Hoefde ook niet. Want ik voelde me helemaal niet trots. Ik was niet op tijd vertrokken, en ook nog eens niet direct goed gereden, dus ik kwam 15 minuten voor aanvang van de race aan op de plaats van bestemming. Veel te laat natuurlijk.

Drie, twee, een, Start!
Maar gelukkig was ik al aangekleed, en had mijn spullen al gesorteerd. Snel mijn startnummer opgehaald, fiets en spullen klaargezet, badmuts op en gaan! Ik vroeg iemand van de organisatie wat ik moest met het klittebandje die bij mijn startnummer kwam. “Dat is je chip! Die moet om je enkel, anders wordt je gediskwalificeerd” zei hij. Brr.. ok snel omdoen! “Drie, twee, een, Start!” Oelala, daar ging ik! Met een man of 8 in één baan in het zwembad. De race was begonnen. Beetje onwennig welke positie ik moest aannemen: ‘ga ik die persoon voorbij of achter hem zwemmen?’. ‘Hoeveel banen moest ik ook al weer?’ ‘Oh 4 banen maar?’.


Eerste meters fietsen zijn zwaar
Van het zwembad hollend naar mijn fiets. Badmuts en brilletje af, voeten afvegen, sokken, schoenen, startnummer aan. Helm op. En gaan met die banaan! De eerste meters waren zwaar! Mijn adem zat hoog, ik had zware benen. Een man passeerde mij op de fiets en riep: “je moet je versnelling lager zetten, straks ben je helemaal opgebrand.” Goede tip, dat hielp! Maar te veel sleutelen aan mijn versnelling wilde ik ook niet, want toen ik een keer ging fietsen met papa vloog de versnelling er twee keer af. Wéér een dame haalde me in, maar het ging nu beter en ik kon haar redelijk bijhouden gedurende de rit. Yes!

Op naar de finish!
Fietsen ging sneller dan ik dacht. Voor ik het wist mocht ik rennen. Over een bospaadje. Leuk! Een soort trailrunning. Ik blijf een slome als het gaat om rennen: jong en oud rent me voorbij. Maar verderop zie ik een dame die me eerder inhaalde, en nu gaat wandelen. Dat ga ik dus echt niet doen! Bij de finish zet ik zelfs nog een eindsprintje in. Zo. De triathlon zit erop. Nu wachten op de uitslag..


De uitslag van de triathlon werd een week later bekend gemaakt, maar nergens mijn naam te bevinden. Alsof ik niet mee deed. Hoe is dat mogelijk?! Met de organisatie gemaild. Blijkt dat ik wel het klitteband om mijn enkel heb gebonden, maar de chip die er los bij zat (een geel plastic dingetje) heb ik niet omgedaan. Ik had geen idee wat dat was. Dat verklaart het. Goede les voor de volgende keer!


Bosbaan Triathlon
Twee weken later, 24 september 2016. Nog steeds geen verandering in mijn voeding. Ik accepteer de dag en mijn mood maar zoals deze is. Niet te veel waarde aan hechten. Ik ben een stuk minder fit dan daarvoor. Zwemmen heb ik helemaal niet meer getraind, hardlopen en fietsen wel een beetje. Dus daar ik ga weer. Vet spannend!

De ochtend van de Bosbaan is aangebroken. Het wordt prachtig weer, zeker 25 graden. Wat een geluk, want het is eind september! Johanna, mijn vriendin gaat vandaag mee. En mijn moeder komt ook. Jeetje, dat is fijn!


Zwemmen
Vandaag zwemmen we in open water, in de Bosbaan, dus niet in een zwembad. Ik zie overal mensen met wetsuits. Je kunt ze ook huren. Ik beslis dat ik het wel overleef met mijn tri-suit. Tijdens de briefing laten ze de zwemroute zien. Van boei naar boei naar boei. Tjonge wat een afstand! “Drie, twee, een, Start!” Daar gaan we! Ik moet even wennen aan de temperatuur van het water en een plekje veroveren in het water. Haantje de voorste hoeft voor mij weer niet, volhouden is het belangrijkste. Ik doe ca. 21 minuten over 750 meter borstcrawl.


Fietsen
Het fietsen gaat op zich best prima. Ik moet 4 keer de Bosbaan rond en elke keer dat ik bij het centrale punt kom word ik vrolijk aangemoedigd door mijn moeder en Johanna. Fietsen is het moment dat ik Argi+ drink. Een voedende energiedrank van mijn eigen Forever winkel, die helpt tegen uitdroging en tegelijkertijd helpt het straks voor mijn herstel. Ik denk dat dat erg verstandig is geweest, want de zon is fel en het is warm. Ik ben na de race niet misselijk en mijn spierpijn de dagen erna is minimaal.


Vier of vijf rondjes hardlopen?
Ik moet 5 rondjes van 1 kilometer rennen. Best saai eigenlijk, hele tijd hetzelfde, maar goed. Ze waarschuwen ons nog in de briefing dat je je rondjes goed moet tellen. Je denkt al gauw na 4 rondjes dat je er al bent, maar dat is te weinig en dan ben je gediskwalificeerd. Dus ik tel mijn rondjes op mijn vingers. Het hardlopen gaat best prima. Ik ben wel weer een slakje, maar dat is niet erg. Tot nu toe heb ik alles volgehouden zonder te stoppen!

Ik doe 36 minuten over 5 km. Bij de finish aangekomen omhels ik bijna de jongen die me een medaille geeft. Maar dan begin ik enorm te twijfelen of ik 4 of 5 rondjes heb gerend. Ik weet het gewoon echt niet meer! Het zal me niet weer gebeuren dat ik niet op de finish lijst sta! Dus ik ging nog 1 rondje doen, met mijn medaille al om.. De jongen wil me bijna een tweede medaille geven bij de tweede keer dat ik over de finish ga, haha.


Achteraf heb ik 6 rondjes gelopen, 6 km in plaats van 5. Zo zie je maar.. heb ik mezelf toch onderschat. Ik kan de wereld aan, dus ook dit!

Ontlading!
Na de race omhels mijn moeder. Ik ben zo blij dat ze is gekomen! “Ik heb het gewoon gedaan”, zeg ik. En ik moet huilen. Echt huilen. Niet van verdriet, maar van ontlading. En ik moet lachen. Van geluk, en van blijdschap. “Ik heb het gewoon echt gedaan!”. Ik had het eigenlijk niet gedacht. “Die stomme triathlon, ik ben er van af!” Mijn moeder lacht en huilt mee. Ik omhels mijn tante die ook spontaan is gekomen en mijn vriendin. We moeten allemaal huilen, maar het zijn tranen van geluk en van trots. Ik ben blij dat ze allemaal gekomen zijn. Voor mij. Wat voel ik mij bijzonder.


Ik heb de rest van de dag energie. Ik ben niet moe of uitgeput. En sinds mijn triathlon voel ik me eigenlijk zo. Happy, ontspannen, energiek, gemotiveerd. Hoe is het mogelijk? Ik lijk wel genezen. Nu ik terugkijk vraag ik mezelf af of ik niet één maand lang ontzettende faalangst heb gehad. Ontzettend bang om te falen: ik dacht dat ik het niet kon, ik dacht het echt. Nergens voor nodig blijkt wel weer. Ondanks de ups en de downs die ermee gepaard gingen ben ik heel blij met deze ervaring! Dankje voor het lezen.

Gezonde groetjes,

Lisette Croese
Zelfstandig Forever Business Owner
Webshop
Contact

Advertenties